فناوري موشكي

تاریخچه‌ی موشک

moshaki-nezami — Tue, 13 May 2008 12:06:18 GMT

موشك يك موتور درون‌سوز است كه براي كاركردن، نيازي به هواي بيرون ندارد. موشك هم سوخت و هم ماده‌ي اكسيدكننده را با خود حمل مي‌كند. اين دو ماده با هم در اتاقك احتراق مي‌سوزند و گازهاي داغي توليد مي‌كنند كه از طريق دهانه‌ي خروجي تخليه مي‌شوند. درون اتاقك احتراق، گازهاي داغ بر تمام جهات فشار مي‌آورند.
اگر اتاقك كاملا مسدود باشد، فشار در تمام جهت‌ها يكسان خواهدبود و موشك حركت نخواهدكرد. اما اتاقك احتراق چنان ساخته مي‌شود كه اين گازها با سرعت زياد از دهانه‌ي خروجي تخليه شوند. اين كار باعث مي‌شود كه فشار گاز در تمام جهت‌ها يكسان نباشد؛ چون فشار واردشده به طرف جلو بسيار بيشتر از طرف عقب است، موشك به سمت جلو حركت مي‌كند. اين حركت، از قانون سوم نيوتن پيروي مي‌كند:« براي هر عمل، عكس‌العملي وجود دارد برابر و در جهت مخالف». در موشك، گازهاي در حال فوران از دهانه‌ي خروجي، عمل و فشار رو به جلو، يا پيشرانه، عكس‌العمل است. چون موشك سوخت و اكسيدكننده را با خود حمل مي‌كند، و از آن‌جا كه قانون سوم نيوتن در همه جا صدق مي‌كند، پس موشك مي‌تواند هم در جو زمين و هم در خلاء فضا حركت كند.

داستان موشك:

گمان مي‌رود موشك‌هاي اوليه در چين ساخته‌شدند. هنگامي كه در سال 1232 ميلادي مغولان شهر كاي‌فنگ‌فو را رد شمال چين به محاصره‌ي خود درآوردند، مردم شهر با شليك تيرهاي آتشين كه لوله‌هايي پر از باروت بودند محاصره‌ي شهر را شكستند. براساس يك دست‌نوشته‌ي قديمي اين موشك‌ها چنين توصيف شدند:« صدايي چون رعد توليدمي‌كردند و مسافت زيادي را مي‌پيمودند.»
مدت زمان چندان زيادي نگذشت كه هنر موشك‌سازي به خاورميانه و اروپا كشيده‌شد. در سال 1242 ميلادي راجر بيكن كشيش، فيلسوف و دانشمند انگليسي فرمولي براي ساختن باروت يافت كه عبارت بود از 2/41% نيترات پتاسيم، 4/29% كربن و 4/29% گوگرد. وي همچنين موفق‌شد نيترات‌پتاسيم را كه جزء توليدكننده‌ي اكسيژن در باروت است را تقطير كند. اين امر باعث تسريع در سوختن باروت مي‌شد.

الحسن‌الرماح متفكر سوري، در كتاب‌هاي خود جنگ سواره و ماشين‌هاي جنگي كه در حدود سال 1280 ميلادي نگارش شده‌اند طرز ساختن باروت و موشك را با عنوان «تيرهاي چيني» توضيح داده‌است. همچنين در كتاب مورخ آلماني نوشته شده در سال 1285 ميلادي، به موشك اشاره‌هايي شده‌است. مورآروتي، مورخ ايتاليايي نيز شرح مي‌دهد كه چگونه به هنگام محاصره‌ي چيوزيا (در نزديكي ونيز) در سال 1379 ميلادي يك قلعه‌ي تدافعي با موشك باروتي به آتش كشيده شد و آخرين مقاومت‌ها را در هم شكست.

انگليسي‌ها براي اولين بار در جنگي‌كه با هندي‌ها داشتند موشك را ديدند. احتمالا هندي‌ها در قرن هفدهم ميلادي موشك‌سازي را از بازرگانان عرب فراگرفته‌بودند. هنگامي كه در حدود سال‌1770 اولين نمونه‌هاي موشك‌هاي هندي به انگلستان رسيد ناخدا تامس دساليير ساختمان آن‌ها را مورد آزمايش قرارداد، اما نتوانست موشك‌هايي با همان برد و دقت توليد كند. موضوع موشك تا سال 1804 در بوته‌ي فراموشي ماند؛ تا اين‌كه ويليام كانگريو افسر انگليسي تلاش جديدي براي ساختن موشك آغازكرد. او توانست در مدت يك‌سال موشكي 24 پوندي با برد 1800 متر بسازد. موشك‌هاي او در 8 اكتبر 1806 در جنگ با ناپلئون به‌كار گرفته‌شد.
در سال 1810 و.مور مقاله‌اي درباره‌ي حركت موشك‌ها منتشر كرد. اين اولين نوشته‌اي بود كه به طور علمي به مطالعه‌ي رياضي موتورهاي موشك و مسير پرتابه‌ها مي‌پرداخت.
در سال 1844 ويليام هيل انگليسي موشك‌هايي اختراع كرد كه ضمن چرخيدن قادر به حفظ تعادل خود نيز بودند. اما، موشك‌ها مي‌بايست نيم‌قرني در انتظار پيشرفت‌هاي بزرگ سپري مي‌كردند، پيشرفت‌هايي كه ماهيت نظري داشتند.

كنستانتين تسيلوفسكي اهل روسيه، كه معلم مدرسه بود، در سال 1883 ثابت كرد كه موشك‌ها در خلاء فضا نيز مي‌توانند كار كنند. او در سال 1903 نخستين مقاله‌ي خود را درباره‌ي مسافرت‌هاي فضايي، بر مبناي استفاده از پيشران مايع، منتشركرد. يادداشت‌هاي او در ربع اول قرن بيستم حاوي طرح‌هايي از سفينه‌هاي فضايي است كه سوخت آن‌ها اكسيژن و هيدروژن مايع يا اكسيژن و نفت سفيد در نظر گرفته شده‌است. در طرح‌هاي او دريچه‌هايي براي كنترل جريان سوخت به طرف اتاقك احتراق، و پره‌هايي در دهانه‌ي خروجي براي كنترل مسير ديده مي‌شود. محتويات موشك به نحوي جاي گرفته‌اند كه نيروي شتاب را كاملا تحمل كنند. و اتاقك تحت فشار داراي ديواره‌اي دو جداره براي حفاظت در برابر شهابواره‌هاست.
تسيلوفسكي علاقه‌مند به موشك‌هاي چند مرحله‌اي بود. او دستيابي به سرعت‌هاي زياد براي قراردادن ماهواره‌ها در مدار تنها از اين راه امكان‌پذير مي‌دانست. وي استفاده از ژيروسكوپ‌ها و موشك‌هاي موازنه را (موشك‌هاي فرعي كه تعادل موشك‌اصلي را حفظ مي‌كند) را پيشنهاد كرد و حتي تا جايي پيش رفت كه به توصيف محل‌هاي مسكوني واقع در مدار پرداخت؛ جايي كه انسان تحت نيروي گرانش مصنوعي زندگي كند و غذا و اكسيژن لازم را از سيستم‌هاي بسته‌ي زيست‌شناختي به دست آورد. اما هنوز راه درازي در پيش بود تا موشك در اهدافي چنين بلند پروازانه به كار گرفته‌شود. بعدها تسيلوفسكي پدر صنعت موشك‌سازي در روسيه لقب گرفت.
در گوشه‌ي ديگر دنيا، رابرت هيچنگز گودارد، بنيان‌گذار موشك‌سازي در آمريكا، نوعي موشك شبيه به بازوكا كه سوخت جامد داشت، در خلال جنگ جهاني اول اختراع كرد. او در سال 1919 كتابي به نام «روش رسيدن به بالاترين ارتفاعات» نوشت، و دو سال بعد آزمايش‌هايي با سوخت مايع آغاز كرد. گادرد بر خلاف تسيلوفسكي بيشتر اهل آزمايش بود. او در 16 مارس 1926 نخستين موشك سوخت مايع را در شهر اُبرن در ماساچوست به پرواز درآورد. موشك با اكسيژن مايع و بنزين كار مي‌كرد، تا ارتفاع 5/12 متر بالا رفت و به حداكثر سرعت 100 كيلومتر در ساعت رسيد و سپس 56 متر دورتر از سكوي پرتاب فرود آمد. گرچه عده‌ي بسيار كمي، چنان‌كه بايد اهميت اين كار را درك كردند، اما آزمايش گادرد نقطه‌ي عطفي در تاريخ بود. چند سال بعد، او به تنهايي در ايستگاه موشكي خود در روزول (در نيومكزيكو) موفق شد كه موكي را به ارتفاع 2300 متر و حداكثر سرعت 1100 كيلومتر در ساعات برساند (مه 1935). دهانه‌ي خروجي گاز اين موشك داراي پره‌هايي با كنترل ژيروسكوپ بود، كه يكي از چندين اختراع گادرد در صنعت موشك‌سازي است.
در آلمان نيز وضع تقريبا بدين منوال بود. هرمان اُبرت كه پايه‌گذار صنعت موشك‌سازي آلمان محسوب مي‌شود، در سال 1923 كتابي به‌نام « موشك در فضاي سياره‌اي» نوشت. او نيز چون گادرد استفاده از سوخت مايع را به دليل انرژي زياد و قابل كنترل بودنشان ترجيح مي‌داد. در ژوئيه 1927 به همت اُبرت، علاقه‌مندان به موشك در آلمان، «انجمن مسافرت‌هاي فضايي» را بنياد نهادند. اعضاي اين انجمن مشتاقانه خواهان تكميل و ساختن موشك‌هاي با سوخت مايع بودند.

بعد از گادرد، وينكلر دومين كسي بود كه موشك با سوخت مايع ساخت و پرتاب كرد. اين موشك كه با متان و اكسيژن مايع كار مي‌كرد، در 21 فوريه 1938 مورد آزمايش قرارگرفت و به طور نااُميد كننده‌اي فقط 3 متر بالا رفت. اما سه هفته بعد، وينكلر موشك ديگري از همين نوع را كه تغييراتي در آن داده‌بود، آزمايش كرد. موشك به ارتفاع 600 متري رسيد. مدل‌هاي كوچك ديگري نيز، كه به ميراك و رپالسر مشهور بودند، به وسيله‌ي اعضاي اين انجمن ساخته‌مي‌شدند. در اين هنگام جوان 18 ساله‌اي به نام ورنر فون براون به اين انجمن پيوست. موشك‌هاي ساخته‌ي او در «ميدان پرواز موشك» در حومه‌ي برلين، مورد آزمايش قرارگرفت و به زودي يه رقابت با موشك‌هاي انجمن پرداخت. پيشرفت‌هاي بعدي باعث شد مدل‌هاي جديدتر رپالسر، حتي با سوخت كمتر از ظرفيت، تا ارتفاع 6/1 كيلومتر بالا بروند، اما، با اين وجود، اين موشك‌ها همواره درست پرواز نمي‌كردند.
بحران اقتصادي در اوايل دهه‌ي 1930 فرارسيد، ارزش پول كاهش پيداكرد، و ديگر آشكار بود كه بدون سرمايه‌ي اضافي، كار مؤثر انجمن امكان‌پذير نيست. از اين رو نبل، ريدر، و فون براون با ارتش آلمان وارد گفتگو شدند و كار يكي از موشك‌هاي رپالسر خود را در ميدان مشق ارتش در كومرسدورف در 100 كيلومتري جنوب برلين نمايش دادند. اگرچه متخصصان توپخانه اظهار علاقه كردند ولي متقاعد نشدند. آن‌ها مقدار اندازه‌گيري شده‌ي پيشرانه و اطلاعات ديگري از ريدل و براون خواستند.
براون تا آنجا كه مي‌توانست اطلاعات جمع كرد و به كومرسدورف بازگشت، رويدادي كه تغيير دهنده‌ي دوره‌اي از تاريخ بود. ارتش دريافت كه موشك‌سازي بيرون از مفاد عهدنامه‌ي ورساي است، كه به آلمان اجازه ساخت هواپيما نمي‌داد؛ در سال 1933 آدلف هيتلر به قدرت رسيد. در آن زمان بخش ويژه‌اي از اداره‌ي تسليحات ارتش به سرپرستي والتر دورنبـِركِر در كوموسدرف تأسيس شد. فون براون جوان كه هنوز خود را براي اخذ درجه‌ي دكتري آماده مي‌كرد، به سمت مسئول توسعه‌ي موشك‌سازي انتخاب شد و به كار روي دسته‌اي از موشك‌هاي آزمايشي با سوخت مايع پرداخت. گروه كوچك براون، طي جند سال اول، موشك‌هاي تكامل يافته‌اي را به طور مخفيانه در بوركوم، در نزديكي اِمدِن پرتاب كردند. در دسامبر 1934، دو موشكA-2 كه ماكس و موريتس ناميده مي‌شدند، به ارتفاع تقريبي 5/2 كيلومتري رسيدند. در اين مدت انجمن مسافرت‌هاي فضايي، به علت مسائل مالي منحل گرديد و ميدان پرواز موشك‌آن‌ها انبار مهمات ارتش شد.
در آوريل 1937، يك ايستگاه بزرگ تحقيقات موشكي در نزديكي دهكده‌ي پينه‌مونده در سواحل بالتيك برپا شد. دست‌اندركاران پيشين انجمن مسافرت‌هاي فضايي اكنون مي‌توانستند كار موشك‌سازي خود را در كنار فون براون از سر گيرند. در پينه مونده، موشك بزرگA-5 به عنوان يك سلاح توپخانه‌اي تكميل شد. اين موشك بعدها در سال‌هاي 45-1344 در بمباران لندن، آنتروپ و هدف‌هاي ديگر به كار رفت. اين موشك را فرماندهي عالي آلمان V-2 ناميد. پس از جنگ، موشك‌هاي وي-2، به عنوان موشك‌هاي پژوهشي براي مطالعه‌ي جو بالا، در آمريكا مورد استفاده قرارگرفت و موشك‌هاي ديگري مانند اروبي و وايكينگ از روي آن طراحي شدند.
شوروي‌ها نيز به دور از اين ماجراها نبودند. در 17 اوت 1933، گروهي از پژوهشگران اين كشور، به سرپرستي ميخاييل تيخونراُف موشكي موسوم بهGrid 9 را پرتاب كردند كه تا ارتفاع 400 متر بالا رفت. اين موشك با اكسيژن مايع و تركيبي از بتزين و كلوفوني (ماده‌اي كه از تورفنتين به دست مي‌آيد) كار مي‌كرد. يكي از سازندگان اين موشك، جواني به نام سرگئي كرولف بود كه سال‌ها بعد موشك R-7 را طراحي كرد. وي يكي از دانشمندان برجسته‌ي موشكي در روسيه و جهان به شمار مي‌آيد.
پس از جنگ جهاني دوم و شكست آلمان‌ها موشك‌هاي وي-2 غنيمت گرفته شده از آن‌ها به آمريكا و روسيه منتقل شد و نيز بسياري از دانشمندان موشكي آلمان به اين دو كشور رفتند. موشك وي-2 را مي‌توان پايه و اساس موشك‌هاي فضايي امروز دانست.

منبع: دانشجویان هوا فضا اکراین_خارکف

تامكت - ميگ-21- ميگ-23- نيروي هوايي- فناوري موشكي -شهاب 3-قدر-110-زلزال -موشك سفير -اف-7- ماهواره اميد - نيروي دريايي ايران-موشك هاي ايران-موشك-صنايع موشكي ايران-صنايع شهيد همت-جنگنده هاي نيروي هوايي-تانك ذولفقار-تانك تي-72-سايت نظامي-صنايع موشكي-موشك هاي ايران-پيشرانه موشك-سوخت جامد-سوخت مايع-جنگنده-پدافند هوايي-ضد موشك اس-300-ضد موشك اس-400-missile-shahab 3-anti missile-su-30-su-27-su-24-mig-23-f-14 –f-5 –f-4 –f-22 –azarakhsh-saeghe-

آمريكا ايران جنگ خليج فارس حزب الله فناوري موشكي جنگنده صنايع موشكي نيروي نظامي عكس جنگي

عكس موشك سوخو 30 ميگ 29 اف-14 پاتريوت اف 5 نيروي هوايي سپاه پاسداران نيروي هوايي سپاه

نيروي دريايي موشك موسكيت جنگ دريايي جنگ هوايي تانك ضد تانك ارتش نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي

موشک هوا به هواي دوربرد AIM-152 AAAM

moshaki-nezami — Thu, 03 Apr 2008 07:13:18 GMT

در اواسط دههء 1980، نیروی دریایی ایالات متحده، نیاز خود را جهت یک موشک پیشرفنهء هوا به هوای دوربرد جهت جایگزینی موشکهای AIM-54 Phoenix (فونیکس) اعلام کرد. پروژهء ساخت موشک تحت نام AAAM که مخفف عبارت Advanced Air-to-Air Missile آغاز شد. این موشک قرار بود به میزان قابل توجهی سبکتر و کوچکتر از موشک فونیکس باشد، اما پیش بینی شده بود که دارای برد بیشتر و سرعت کمتری باشد که میزان آن 3 ماخ اعلام شده بود.

AIM-54C

جهت انجام این پروژه، برخی تکنولوژی های کلیدی نظیر استفاده از یک موتور رم جت به همراه موتور معمول موشکها، و همچنین هدایت پذیری راداری / حرارتی توسط «مرکز تست سلاح نیروی دریایی ایالات متحده» (NWC = U.S Naval Weapons Center) در China Lake به سال 1983 مورد ارزیابی قرار گرفتند. این ارزیابی ها، تحت برنامه ای به نام ACIMD یا Advanced Common Intercept Missile Demonstration انجام شدند.

تحت برنامهء ACIMD، اولین موشکهای آزمایشی طراحی و ساخته شدند، اما تا زمان لغو این پروژه، هیچگاه مورد آزمایش قرار نگرفتند. به سال 1987، دو تیم پیمانکار جهت تکمیل ارزیابی های نهایی AAAM برگزیده شدند؛ این شرکتها عبارتند بودند از :
1) هیوز – رایتئون
2) جنرال داینامیکس – وستینگهاوس

تصویری از موشک پیشرفتهء ساخت شده تحت برنامهء ACIMD

موشک AAAM ساخت هیوز – رایتئون، بر پایهء طراح ACIMD بود، و از یک سیستم راکت هیبریدی با سوخت جامد به عنوان موتور بهره می برد که به این موشک، امکان دست یابی به سرعتهای بالاتر به هنگام رسیدن به حداکثر بردش را می بخشید.
سامانهء هدایت این موشک بر پایهء هدایت اینرسیایی بود که در میانهء راه با فرمانهای رادار تامکت، اصلاح مسیر می کرد؛ (شبیه به سیستم هدایت پذیری موشک AIM-120 آمرام) همچنین جهت هدفیابی نهایی، از سیستم دوگانهء هدفیابی راداری و حرارتی بهره می برد.

تصویری از نمونهء آزمایشی موشک AAAM ساخت هیوز - رایتئون

تیم طراحی جنرال داینامیکس – وستینگهاوس، یک طرح کوچکتر ولی بسیار قابل توجه را پیشنهاد کردند. موشک طراحی این تیم از پیشرانه چندضربه‎ای (multiple-pulse) با سوخت جامد بهره می‏برد. سامانهء هدایت پذیری این موشک بر پایهء یک سیستم اینرسیایی به همراه یک هدفیاب نیمه فعال راداری بسیار پیشرفته برای پیمودن مسیر تا نیمهء راه و از یک سنسور الکترواپتیکالی جهت هدفیابی مستقل از ميانه تا انتهاي مسیر بهره می‏برد. همچنين يك سيستم ثانويه و پشتيبان جستجوكنندهء حرارت نيز پيش‏بيني شده بود تا عمل هدفيابي را به هنگامي كه جستجوگر الكترواپتيكالي از يافتن هدف ناكام شود، به انجام برساند.
تامكت شليك كنندهء اين موشك، از يك غلاف هدفياب بهره مي‏برد كه مجهز به يك رادار جلونگر و عقب نگر بود كه بدين جهت به هواپيما اين امكان را مي‏داد كه بدون نياز به پرواز به سمت هدف، آن را مورد شناسایی قرار دهد.

جزئيات موشك YAIM-152A ساخت جنرال ديناميكس - وستينگهاوس

در اواخر دههء 1980، مقرر شد از موشك AAAM بر ضد هواپيماهاي ساخت شوروي Tu-22M Backfire و Tu-160 Blackjack كه بمب‏افكن‏هاي دوربرد و مافوق‏صوت به شمار مي‏رفتند، استفاده شود. با اين حال، پس از پايان دوران جنگ سرد، برنامهء ساخت اين موشك به سال 1992 قبل از آنكه طرح و نقشه‏اي براي توليد انبوه در نظر گرفته شود، براي هميشه كنار گذاشته شد.

اندك زماني قبل از لغو ساخت اين موشك، طرح رسمي ساخته شده به نام YAIM-152A جهت ساخت موشك درنظر گرفته شده طبق برنامهء AAAM اختصاص يافت. قبل از خاتمه يافتن طرح AAAM، نيروي دريايي ايالات متحده، نگاه مثبت خود را به نوع دوربرد موشك هوا به هواي AIM-120 AMRAAM (شايد موشك AIM-120C-7) جهت جايگزيني موشكهاي AIM-54 Phoenix ابراز داشت. موشكهاي دوربرد آمرام ويژهء نيروي دريايي، قرار است پس از به موزه فرستاده شدن جنگنده‏هاي موفق اف14 تامكت، از سال 2007 وارد سازمان خدمت در اين نيرو شوند.

خصوصيات هیوز – رایتئون جنرال داینامیکس – وستینگهاوس

عملكرد: موشك هوا به هواي دوربرد

سازنده: هیوز – رایتئون جنرال داینامیکس – وستینگهاوس

كشور سازنده: ايالات متحده امريكا

پيشرانه: integral rocket/ramjet engine multiple-pulse solid-propellant rocket

طول: 3.66 متر 3.66 متر

قطر: 23 سانتي متر 14 سانتي متر

وزن: ~300 كيلوگرم 172 كيلوگرم

برد: +180 كيلومتر +180 كيلومتر

سر جنگی: 14-26 كيلوگرم تركشي 14-26 كيلوگرم تركشي

موشك هاي مشابه: AIM-120 AMRAAM/AIM-54 Phoenix

● منبع: www.centralclubs.com

● منبع اصلي: designation-systems

موشك- موشك بالستيك - موشك كرو ز- موشك دوربرد -موشك ضد تانك -جنگنده-اف - 14- اف 22- اف-5 -اف-4- موشك هوا به هوا - موشك هوا به زمين - موشك هوا به زمين - موشك ضد موشك –موشك ضد جنگنده - موشك قاره پيما - موشك تاو-جنگنده سوخو- ميگ - سوخو 30- سوخو 27-سوخو- 34-سوخو- 24-نيروي هوايي ايران - موتور موشك –تامكت - ميگ-21- ميگ-23- نيروي هوايي- فناوري موشكي -شهاب 3-قدر-110-زلزال -موشك سفير -اف-7- ماهواره اميد - نيروي دريايي ايران-موشك هاي ايران-موشك-صنايع موشكي ايران-صنايع شهيد همت-جنگنده هاي نيروي هوايي-تانك ذولفقار-تانك تي-72-سايت نظامي-صنايع موشكي-موشك هاي ايران-پيشرانه موشك-سوخت جامد-سوخت مايع-جنگنده-پدافند هوايي-ضد موشك اس-300-ضد موشك اس-400-missile-shahab 3-anti missile-su-30-su-27-su-24-mig-23-f-14 –f-5 –f-4 –f-22 –azarakhsh-saeghe-اذرخش-صاعقه-موشك فجر-3- موشك-ارتش ايران-سپاه پاسداران-موشك شهاب 3 جديد- موشك شهاب 4- موشك شهاب 5-شهاب 6-s-300-s-400-تامكت هاي ايران-عكس تامكت-موشك شهاب

موشک بالستیک قدر-110/Ghadr-110

moshaki-nezami — Tue, 04 Mar 2008 11:46:18 GMT

قدر-110 موشک بالستیک با برد متوسط است که توسط ایران طراحی و ساخته شده است.برخی منابع به برد 2500 تا 3000 کیلومتری این موشک اشاره کرده اند با این تفاسیر این موشک توان ضربه زدن به دورترین نقاط اروپا را داراست و بیش از 70 درصد اسیا را در تیرس توان موشکی ایران قرار می دهد.

ایران این موشک را اولین بار در رژه نیروی مسح خود در سالروزه حمله عراق به ایران به نمایش جهانیان گذارد.

قدر-110 نسخه ی بهبود داده شده ی موشک معروف ایرانی شهاب 3 است.این موشک بر خلاف شهاب 3 از موتوری 2 مرحله ای بهره می جوید که توانایی رسیدن به بردی 2500 تا 3000 کیلومتر را برای ان فراهم می اورد.اعتقاد بر این است که موتور اول این موشک سوخت مایع و موتور دوم این موشک از سوخت جامد بهره می برد.

ایران در سال 2005 میلادی طراحی موتور جدیدی با سوخت جامد را به پایان رساند و بنابر منابع نا معتبر احتمالا از این موتور در طراحی گروهی از موشک ها از جمله Ghadr-110,Ghadr-110A,Ghadr-101 مورد استفاده قرار گرفته است.

البته برخی از وجود دو نسخه از موشک قدر نام برده اند که نسخه دوم ان با نام Ghadr-110 A نامگذاری شده و از موتوری سه مرحله ای سود می برد.از دیگر تفاوت های این نسخه و نسخه A این موشک می توان به طول 19 الی 20+ متری این موشک نسبت به طول 17.5 متری نوع اول اشاره کرد.

منابع غربی طبق سیاست خود موشک قدر را به یک موشک چینی با نام M-18 ارتباط داده و قدر-110 را نوع ارتقا داده شده این موشک چینی معرفی کرده و اعلام داشته موشک های شاهین پاکستان هم در زمره ی این گروه از موشک ها قرار می گیرند.

موشک قدر-110 قابلیت مانور بهتری را نسبت به شهاب 3 دارا می باشد و زمان آماده سازی آن برای شلیک نسبت به نسخ های اولیه شهاب 3 پایین تر بوده و در حدود 30 دقیقه می باشد در حالی که در نسخه های اولیه شهاب این زمان بالغ بر چندین ساعت بود. سر جنگی این موشک ماسوره انفجاری، ضربتی و مجاورتی است و به صورت عمود پرواز شلیك می‌شود.

بسیاری از منابع غربی این ساخت این موشک را تلاش مخفیانه ایران برای تولید شهاب 4 و دستیابی به موشک هایی با برد بلندتر عنوان ساختند اما ایران این اطلاعات را بارها تکذیب و عنوان کرده است که برنامه ای برای تولید موشک هایی برا برد بیشتر از 2000 کیلومتر را ندارد.

این موشک به همت متخصصین داخلی و در صنایع موشکی شهید همت طراحی و تولید شده است.

نظر نویسنده:

با اینکه مسئولین وزارت و صنایع دفاعی ایران بر برد 2000 کیلومتری موشک های ایرانی تاکید می کنند ولی از شواهد موجود می توان نتیجه گرفت ایران برای دستیابی به موشک هایی با برد بالای 3000 کیلومتر قدم های بلندی را برداشته و توانایی رسیدن به برد 6000 کیلومتری را دارا میباشد.با توجه به ساخت و استفاده از موشک چندکلاهکه(MIRV) نظیر فجر-3 استفاده از این نوع کلاهک در دیگر موشک های ایرانی دور از ذهن نیست.ساخت موشک های متفاوت با بردی تقریبا یکسان شاید ترفندی از سوی ایران برای فریفتن کشورهای غربی و آزمایشات موشکی جدید در سایه ی نام هایی متفاوت با برد هایی یکسان باشد.از این قبیل موشک ها می توان به موشک جدید معرفی شده توسط ایران با نام عاشورا اشاره کرد.

شایان ذکر است با توجه به آزمایش جدید موشکی ایران و پرتاب اولین کاوشکر به فضا توسط جمهوری اسلامی ایران میتوان بر رسیدن به برد 4000 کیلومتری و بیشتر موشک های ایرانی سهه گذاشت.

خصوصيات Ghadr-110 Ghadr-110A

عملكرد: موشك بالستیک میانبرد(IRBM)

سازنده: صنایع موشکی شهید همت

كشور سازنده: جمهوری اسلامی ایران

پيشرانه: موتور 2 مرحله ای/مایع-جامد موتور 3 مرحله ای

طول: 17.5 - 19 متر 19 - 20+ متر

قطر: 1.4 متر

وزن پرتاب: +25000 كيلوگرم نامشخص

برد: 2000 - 2500 كيلومتر 2500 - 3000؟ کیلومتر

سيستم هدايت: نامشخص

سر جنگی: تک کلاهکه

كلاهك: 550-1150 کیلوگرم 550-760 کیلوگرم

سال ورود به خدمت: 2007

● منبع: Missilethreat / globalsecurity/ janes

● نويسنده:اميرحسام ملايي يگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

موشک چینی CSS-4A یا DF-5

moshaki-nezami — Sun, 24 Feb 2008 11:37:18 GMT

این موشک اولین موشک قاره پیمای جمهوری خلق چین(PRC) بود.CSS-4 نتیجه ی پیشرفت هایی بود که در طول ساخت موشک CSS-3 بدست آمده بود.این موشک اولین موشک چینی بود که توانایی رسیدن به قاره آمریکا را داشت. موشک CSS-4A نمونه ی بروز شده ی موشک CSS-4 است که توانایی و دقت ان بطور چشمگیری افزایش یافته است.

CSS-4 اولین موشک چین بود که توانایی تهدید آمریکا را بطور مستقیم داشت,موشک های قبلی فقط توانایی ضربه زدن به نقاط استراتژیک روسیه و امریکا را در قاره آسیا داشتند.این موشک براحتی توانایی نابودی شهرها ی بزرگ و مناطق حساس نظامی را داراست.قبل از آماده شدن این موشک جمهوری خلق چین(PRC) توانایی ضربه زدن به پایگاه های امریکا و متحدیدنش را فقط در قاره آسیا داشت.چین به وسیه این موشک توانایی گرفتن امتیازات سیاسی از امریکا را بخوبی بدست آورد.

در سال 1996 در مقابله با موضوع استقلال تایوان این موشک در سواحل تایوان ازمایش کرد و سخنگوی حزب کمونیست چین گفت: افسران و مستشاران امریکایی نمی توانند مزاحم ما شوند.

CSS-4A نسخه بروز شده ای از موشک CSS-4 است که حداقل 1000 کیلومتر(621 مایل) برد و دقتی برابر با 300 CPE دارد.برد این موشک حداکثر 13000 کیلومتر(8078 مایل) است که توانایی حمل کلاهکی به وزن 3200 کیلوگرم را داراست.

کلاهک این موشک می تواند با کلاهک هسته ای 1 یا 3 مگانتی تجهیز شود.طبق شواهد تایید نشده این موشک می تواند از کلاهک تقسیم شونده(MIRVs) هم سود ببردCSS-4 , با کلاهک تقسیم شونده توانایی حمل 4 یا 6 کلاهک را داراست که هر کدام می تواند بین 150 تا 350 کیلوتن وزن داشته باشند.

CSS-4A از سیستم های تولید پارازیت(chaff) و طعمه برای فریب سیستم های دفاعی (decoys) و وسایل نفوذ به سیستم های دفاع ضد موشکی بهر می برد که کارایی ان را تا حد بسیار زیادی افزایش می دهد.سیستم هدایت داخلی تهییه شده برای این موشک دقتی برابر با 500 m CPE را برای آن مهیا می سازد.

این موشک با طول برابر 36 متر و پهنای 3.35 متر از موتوری دو مرحله ای با سوخت مایع بهره می برد که وزن پرتاب ان برابر 183000 کیلوگرم است.

مراحل طراحی و ساخت CSS-4 در سال 1965 انجام گرفت و اولین تست پروازی ان در سال 1971 انجام پذیرفت و اولین پرتاب ان از سیلو در سال 1979 انجام پذیرفت. اعتقاد بر این است که این موشک در سال 1981 وارد خدمت شده و در سیلوهای استحکام یافته ای در مرکز چین نگهداری می شود. البته CSS-4A در سال 1986 وارد خدمت شد و تخمین زده می شود در طول برنامه شبیه سازی موشک های حمل کننده ماهواره بین 20 تا 50 موشک CSS-4/CSS-4A تولید شده باشد.البته طبق برنامه های جمهوری خلق چین قرار بر این بوده تا این موشک در سال 2005 با موشک CSS-X-10 تعویض شود.

خصوصيات

عملكرد: موشك بالستیک قاره پیما(ICBM)

نام یدکی: DF-5A

كشور سازنده: جمهوری خلق چین(PRC)

پيشرانه: موتور دو مرحله ای سوخت مایع

طول: 36 متر

قطر: 3.35 متر

وزن پرتاب: 183000 كيلوگرم

برد: 13000 كيلومتر

سيستم هدايت: هدايت خودكار

سر جنگی: تک کلاهک و یا 4-6 کلاهک تقسیم شونده

كلاهك: تک کلاهک 1-3 مگاتن و تقسیم شونده 150-350 کیلوتن

سال ورود به خدمت: 1986

● منبع: Missilethreat /Fas

● نويسنده:اميرحسام ملايي يگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

هلفایر آتش جهنمی/ AGM-114 HELLFIRE

moshaki-nezami — Wed, 19 Dec 2007 13:51:18 GMT

1-مقدمه

ساعت یک بامداد 17 ژانویه سال 1991 هشت فروند بالگرد آپاچی از یگان هوانیروز آمریکا واقع در غرب عربستان سعودی رهسپار ماموریت"نورمادی"شدند.هدف اصلی عملیات انهدام دو ایستگاه راداری مهم عراق در فاصله 56 کیلومتری بود.گروه به دو تیم چهار تایی تقسیم شد و به مدت 90 دقیقه در سکوت کامل رادیویی در ارتفاع پایین به پرواز در آمد.درست در ساعت 2:38 بامداد بالگردهای آپاچی 28 موشک هلفایر به سمت دو ایستگاه راداری شلیک کردند و به انهدام آن منجر شد و کریدوری به پهنای 32 کیلومتر ایجاد کرد.5/4 ساعت بعد عملیات"توفان صحرا"شروع شد و بیش از صد فروند هواپیما شروع به حرکت بر فراز عراق کرد.این عملیات را نخستین کاربرد موشک هلفایر می دانند.
هلفایر سامانه ی موشکی هوا به زمین است که دقت و توانایی تخریب بالایی داشته و می تواند برای انهدام اهداف بزرگ و سنگین در حملات هوایی مورد استفاده قرار گیرد.این موشک می تواند از بالگردهای مختلفی همچون AH-64,AH1W,OH-58,UH-60 شلیک شود.

2-معرفی سامانه ی موشک هلفایر
اگر چه سامانه موشکی هلفایر در ابتدا برای استفاده در عملیات ضد تانک طراحی شد اما ادعا شده که برای اهداف دیگر هم کاربرد موفقیت آمیزی داشته است.سامانه ی یاد شده می تواند اهدافی همچون انبار مهمات,رادارها,تجهیزات ارتباطی,ساختمان ها و حتی ناوها کوچکی که با سرعت بالا در حرکتند را به گونه ای موثر از کار انداخته و نابود کند.حتی در صورت نیاز ی تواند نقش موشک هوا به هوا را در بالگردی با سرعت کم یا نزدیک سطح زمین بازی کند.
هلفایر از ترکیب حرف اول کلمات هلی برن و آتش و رها تشکیل شده است که می تواند این برداشت را به وجود آورد که موشک پس از شلیک به طور خودکار و بدون نیاز به هدایت توسط انسان به سمت هدف پرواز می کند.در صورتی که این برداشت حداقل برای نمونه های اولیه این سامانه نادرست است.نمونه های اولیه موشک هلفایر دارای هدایت نیمه فعال لیزری است.این موشک به یک پرتو لیزری کد گذاری شده نیاز دارد تا روی هدف قفل کند و موشک از این طریق موقعیت هدف را تشخیص داده و به آن اصابت کند.بنابراین موشک هدف را پیدا نمی کند در واقع پرتو لیزر منعکس شده از هدف را می یابد.ساختار کلی موشک هلفایر در انواع مختلف مشتمل بر پنج بخش اصلی به صورت پیشران,جستجوگر لیزری,بخش هدایت,بخش کنترل و سرجنگی است.
بخش پیشران بین بخش های هدایت و کنترل در نزدیکی انتهای موشک واقع است.این بخش دارای پیشران سوخت جامد است که بسته به دمای هوای بیرون کم و بیش 2 تا 3 ثانیه می شوزد.هدف از بخش پیشران تولید نیروی پیشران کافی بریا جدا شدن موشک اغز پرتاب گر است تا به شتاب 10g دست بافته و تا رسیدن به هدف در بیشینه برد 8 کیلومتر نیروی رانش را فراهم کند.موشک می تواند اهداف واقع در فاصله ی بیش از 8 کیلومتر را در هم تخریب کند ولی با افزایش فاصله برخورد کم می شود.
ردیاب لیزری که در دماغه ی موشک قرار دارد از داخل بالگرد برنامه ریزی می شود تا کد لیزری ویژه ای را دریافت کند.از آن جایی که لیزر تابانده شده توسط علامت گذار و آنجه موشک جستجو می کند یکسان است احتمال خطای موشک در تشخیص پرتو لیزر به صفر می رسد.موشک پس از شلیک شروع به جستجو در محیط کرده و لیزر کد شده مورد نظر که از هدف منعکس می شود را می یابد.با تشخیص آن روی هدف قفل می کند.پس از قفل ردیاب اطلاعات مورد نیاز را به بخش هدایت می رساند تا موشک به سمت هدف هدایت شود.بعد از دریافت اطلاعات از جستجوگر لیزری مغز موشک یا بخش هدایت اطلاعات سامانه ای فرمان را برای پایداری موشک محاسبه کرده و این داده ها را به بخش کنتل می فرستد.بخش کنترل در انتهای موشک قرار گرفته و شامل یک سامانه عملگر نیوماتیکی است که دستورات سامانه ی فرمان را به حرکت بالک های کنترلی تبدیل می کند.این بالک ها به بال های هواپیما شباهت داشته و به موشک این امکان را میدهد که به سمت انرژی لیزری که از هدف انعکاس یافته مانور دهد.
سرجنگی آخرین بخش موشک است که در فرایند شلیک دخالت دارد.زمانی که موشک با هدف برخورد کند یک حس گر فعال سیگنال الکتریکی را به فیوزی که در عقب خرج سوخت قرار دارد فرستاده و باعث انفجار می گردد.خرج شوخت نیروی لازم جهت نفوذ و انفجار هدف را فراهم می آورد.

3-نمونه های مختلف سامانه هلفایر AGM-114
سامانه موشکی هلفایر که با کد AGM-114 شناخته می شود دارای نمونه های مختلف است.مدل AGM-114A نخستین موشک هلفایر است.پس از آن AGM-114B ارایه شد که در ارتفاع پایین تری نسبت به AGM-114A پرواز می کند.این موشک دارای موتور راکت با کمترین میزان دود نسبت به AGM-114A است و در ناوگان نیروی دریایی آمریکا مورد استفاده قرار می گیرد.نمونه های AGM-114F و AGM-114C هم در خط سیر پایین با کمترین میزان دود موتور راکت پرواز می کنند.در نمونه ی AGM-114K اگر بخش لیزری موشک پس از هدف یابی درونی از کار بیفتد موشک با کمک بخش رادار تجسسی تا رسیدن به هدف ببه حرکت خود ادامه می دهد.نمونه های AGM-114F و AGM-114K دارای سرجنگی دو مرحله ای است.این ویژگی بریا بهبود بخشیدن به عملکرد سرجنگی در مقابل زره های واکنشی است.نمونه های AGM-114M به جای سرجنگی خرج گود که کاربرد ضد زره دارد به سرجنگی ترکش زا مجهز است.که دارای کاربرد تخریب اهداف نرم است.

4-روش به کار گیری موشک هلفایر
به دو روش می توان موشک هلفایر را در میدان نبرد به سمت هدف شلیک نمود روش خودکار و کنترل از راه دور.در روش خودکار سرنشینان بالگرد هدف را شناسایی کرده و سپس موشک را شلیک می کند و تا زمان تخریب موشک را به کمک علامت گذاری لیزری (مستقر روی همان بالگرد) هدایت می کنند.در روش کنترل از راه دور بالگرد تنها موشک را شلیک می کند و علامت گذاری لیزری که در جایی غیر از بالگرد شلیک کننده موشک به عنوان مثال روی زمین یا بالگرد دیگر قرار دارد نقش هدایت موشک تا برخورد به هدف را بر عهده دارد.از آن جایی که در این روش بالگرد شلیک کننده موشک پس از شلیک نیازی به هدایت موشک ندارد می تواند از صحنه نبرد خارج شود که در نتیجه باعث افزایش حفاظت بالگرد و تیرانداز در صنحنه نبرد می شود.
افزون بر دو روش به کارگیری فوق موشک هلفایر را به دو روش می توان روی هدف قفل نمود.روش قفل شدن روی هدف قبل از شلیک و روش قفل شدن روی هدف بعد از شلیک.در روش اول علامت گذار لیزری قبل از شلیک موشک هدف را با پرتو لیزر روشن می کند.مزیت استفاده از این شیوه اطمینان خلبان بالگرد از قفل کردن موشک روی هدف در مرحله قبل پرتاب است.در این روش احتمال از دست رفتن کنترل موشک کاهش می یابد.عیب این روش احتمال احتمال هوشیاری هدف و نشانه دادن واکنش همچون پرتاب نارنجک های دود زا است که عامل مهمی در ایجاد اختلال در فرایند هدایت موشک هلفایر است.
در روش دوم علامت گذار پس از شلیک موشک هدف را روشن می کند.در این روش پیش از هدف یابی لیزری بالگرد موشک را به سمت مسیر هدف شلیک می کند در نتیجه موشک ابتدا بدون دید حرکت می کند.موشک به اندازه ی خیلی کمی در اوج می گیرد ولی تا بعد از زمان از پیش تعیین شده برای به کار افتادن لیزر در ارتفاع نسبتا پایین می ماند.مزیت این روش در آن است که علامت گذار در زمان مناسب هدف را با پرتو لیزر روشن می کند.از آن جایی که در این روش هدف مدت زمان زیادی تحت پرتو لیزر قرار نمی گیرد امکان نشان دادن واکنش مناسب ندارد.معمولا در این روش در مواجه با تانک های پیشرفته امروزی که به تشخیص دهنده های تهدید لیزر مجهز هستند استفاده می شود.اگر چه به طور مشخص روش"قفل روی هدف پس از شلیک"از روش"قفل روی هدف قبل از شلیک"پیچیده تر است.

نویسنده: دوست خوبم اقا داوود

منبع فارسی: سایت دانشجو

منبع اصلی: سایت جینس

موشک بالستیک UGM-133) Trident D-5)

moshaki-nezami — Sun, 25 Nov 2007 17:17:18 GMT

Trident D-5 موشكي مدرن است كه به وسيله زير دريايي حمل مي شود و در پاسخ به آزمايش موشك

SS-NX-30 از سوي روسيه نمايش داده شد.اين اولين موشك با پايه زير دريايي در ايالات متحده است كه توانايي مقابله در برابر حملات را داراست.اين موشك تا سال 2030 گسترش پيدا مي كند تا اينكه نسل بعدي اين موشك يعني Trident E-6 در سال 2030 وارد خدمت شود.

Trident D-5 معمولا توسط هر دو كشور ايالات متحده امريكا و انگلستان و در زير دريايي هاي كلاس ويگارد و اوهايو مورد استفاده قرار ميگيرد.

پيمانكار اوليه طراحي Trident D-5 بخش فضايي و موشكي كمپاني Lockeed Martin بود.

Trident D-5 بصورت بسيار استراتژيك براي محكم و نيرومند كردن نيروي اتمي ايالات متحده طراحي گشت.

اين موشك از سيستم كلاهك هاي چندگانه(MIRV) بهره مي برد كه توانايي نابود كرد تعداد زيادي از سيلوهاي موشك را در ضربه اول را دارد.هر چند روسيه و جمهوري خلق چين بيشتر توان موشكي خود را بر پايه موشك هاي متحرك گذاشته اند,بنابر اين چنين حملاتي بيهوده است.

به همين سبب محتمل است كه موشك براي پيگيري كردن از عقيده ضربه زدن در حملات اتمي مورد استفاده قرارا گيرد.زير دريايي هاي حمل كننده Trident D-5 برد كافي و لازم را براي حمله از سواحل ايالات متحده امريكا را دارا هستند و پيدا كردن انها تقريبا غير ممكن است.

با تركيب اقدام به موقع و كلاهك هاي چنگانه اين موشك تقريبا قدرت عبور از هر نوع سيستم دفاع ضد موشكي را داراست.

Trident D-5 در نهايت بردي برابر با 12000كيلومتر(7456 مايل) را داراست و سيلو-پايه است و توانايي حمل كلاهكي به وزن 2800 كيلوگرم را داراست.كلاهك چندگانه اين موشك توانايي حمل 8 تا 12 كلاهك كوچكتر را به اين موشك مي بخشد اما برا اساس پيمان اول كاهش سلاح هاي استراتژيك(استارت 1) تعداد انها به 8 عدد كاهش يافت.هر كلاهك كوچك مي توانست از نوع Mk4 با 100 كيلوتن W76 و يا Mk5 با 478 كيلوتن W88 باشد.

سيستم ناوبري خودكار تركيب شده با سيستم مرجع اخترشناسي دقتي برابر با 90 متر(CPE) را به اين موشك مي بخشد.طول این موشک 13.42 متر و عرض ان 2.11 متر و وزن پرتابی برابر با 59090 کیلوگرم را داراست.

موشک Trident D-5 از موتوری 3 مرحله ای سوخت جامد استفاده می کند.

البته بهینه سازی های گسترده ای در مورد Trident D-5 انجام پذیرفته است.سیستم موقعیت یاب جهانی(GPS) در سال 1993 بر روی این موشک نصب و مورد تست قرار گرفت.بهبود دادن فیوز انفجار هوایی برای کلاهک MK 4 RV در سال 1998 انجام پذیرفت.موتور سه مرحله ای جدیدی طراحی و تست شد و در نسل بعدی این موشک بکار گرفته شد,این بهینه سازی بقدری گسترده است که تا سال 2020 برای 300 موشک انجام می پذیرد,این بهینه سازی برای افزایش عمر این موشک ها انجام می پذیرد.

UGM-133 Trident D-5 در سال 1990 در نیروی دریایی ایالات متحده وارد خدمت شد.اولین پرتاب ازمایشی این موشک در ژانویه سال 1987 انجام پذیرفت.

در واقع D-5 برای بکار گیری در 24 عدد زیر دریایی کلاس-Ohio برنامه ریزی شده بود ,اما در نهایت این مقدار به 14 تا 18 زیر دریایی کاهش یافت.

در حال حاضر ده زیر دریایی کلاس- Ohioقابلیت حمل D-5 را دارا هستند,4 زیر دریایی دیگر تا سال 2008 مورد استفاده قرار می گیرند.تعداد 453 موشک برای تولید برنامه ریزی شده است که تا سال 2002 تعداد 395 موشک و 1920 RVs تولید شده است.تعداد 300 موشک Trident D-5 در انتظار هستند تا به D-5A تبدیل شده

و عمر انها افزایش یابد, با این بهینه سازی این موشک ها می توانند تا سال 2042 در سرویس باقی بمانند.

Trident D-5 همچنین در انگستان و در 4 زیر دریایی کلاس-Vanguard مورد استفاده قرار می گیرد.این زیر دریایی ها توان حمل 16 موشک ساخت امریکا را دارا هستند.

خصوصيات

عملكرد: موشك بالستیک قاره پیما(SLBM)

نام یدکی: UGM-133

سازنده: بخش فضايي و موشكي كمپاني Lockeed Martin

كشور سازنده: ایالات متحده امریکا

پيشرانه: موتور سه مرحله ای سوخت جامد

طول: 13.42 متر

قطر: 2.11 متر

وزن پرتاب: 59090 كيلوگرم

برد: 12000 كيلومتر

سيستم هدايت: هدايت خودكار/سيستم مكان يابي جهاني(GPS)

كلاهك: کلاهک اتمی W76 100 کیلوتنی یا W88 475 کیلوتنی

سال ورود به خدمت: 1990

● منبع: Missilethreat /Wikipedia/Fas

● نويسنده:اميرحسام ملايي يگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

موشک دوربرد هوا به هوای AIM-47 Falcon

moshaki-nezami — Thu, 08 Nov 2007 12:32:18 GMT

مقدمه

موشک GAR-9 / AIM-47 نمونهء دوربرد شدهء موشک قدیمی هوا به هوای AIM-4 Falcon می‏باشد. AIM-47 با رادار کنترل آتش AN/ASG-18 ساخت هیوز هماهنگ بود و قرار بود مجموعهء رادار و موشک، به عنوان سلاح اصلی هواپیمای F-108 Rapier ساخت نورث آمریکن، به کار گرفته شوند. (چون این هواپیما، پروژه‏ای در حال ساخت بود، از آن با نام XF-108 نیز یاد می‏کردند)

AIM-47 در ابتدا با نام GAR-9 معرفی شده بود. GAR-9 مجهز به راکت سوخت مایع، کلاهک هسته‏ای، سامانهء هدایت‏پذیری نیمه‏فعال راداری، هدایت‏پذیری حساس به حرارت در انتهای مسیر پرواز، سرعتی برابر 6 ماخ و بردی تا 210 کیلومتر داشت.

تاریخچه
به سال 1957، هيوز در حال طراحي سيستم سلاح مخصوص برنامهء LRI-X متعلق به نيروي هوايي ايالات متحده بود كه هدف برنامهء LRI-X، طراحی جنگنده‏اي شكاري رهگير، با سرعت 3 ماخ بود. در اين هواپيماي جديد، قرار بود تركيب دو سامانهء‌ كنترل آتش بسيار دوربرد XY-1 و موشكهاي دوربرد هوا به هواي GAR-X استفاده شود؛ ضمن اينكه طبق برنامه، مقرر شده بود، سرجنگي موشك كه از نوع مواد منفجرهء به شدت انفجاري بود، با كلاهك هسته‏اي قابل تعويض باشد؛ و موشك بردي بين 15 تا 25 مايل (25 تا 40 كيلومتر) داشته باشد.
به تاريخ آوريل 1958، ضمن اينكه طراحي و ساخت رهگير دوربرد توسط برندهء مناقصهء پروژهء LRI-X دنبال مي‏شد، برنامهء ساخت موشك GAR-9 و رادار كنترل آتش AN/ASG-18 نيز (به پیمانکار خصوصی) واگذار گرديد. برندهء مناقصهء طراحي هواپیمای LRI-X، كمپاني معظم هواپيماسازي نورث‏آمريكن با جنگنده‏ای به نام F-108 Rapier بود؛ ضمن اينكه سامانهء مورد نظر قرار بود با هواپيماي XF-103 نيز توسط كمپاني هيوز در ارتباط با برنامهء LRI-X مورد آزمايش قرار گيرد.

شکاری XF-108 Rapier ساخت نورث آمریکن (در حال ساخت)

به تاريخ 23 سپتامبر 1959، برنامهء‌ ساخت هواپيماي F-108 لغو گرديد، اما تصميم گرفته شده بود كه برنامهء‌ ساخت سامانه‏هاي AN/ASG-18 و GAR-9 همچنان دنبال شود. نمونهء آزمايشي موشك كه به نام XGAR-9 شناخته مي‏شد، در سال 1963، به نام XAIM-47A تغيير نام يافت؛ و به جهت امكان شكار بمب‏افكن‏هاي شوروي در فواصل بسيار دور، بسيار بزرگ و سنگين وزن بود تا قادر باشد در مسافتهای طولانی پرواز كند.
ادعا شده بود كه موشك بردي فراتر از 160 كيلومتر دارد. GAR-9 از هدايت‏پذيري نيمه‏فعال راداري بهره مي‏برد (SARH)، و رادار هدفياب موشك امكان قفل بر روي اهدافي تا سطح مقطع 9.3 متر مربع (100 فوت مربع) در فاصلهء 116 كيلومتري را ممكن مي‏ساخت. موشك در ابتداي مسير پروازش به سمت هدف، از سيستم برنامه‏ريزي شدهء خلبان خودكار بهره مي‏گرفت؛ بدين جهت مختصات دقيق هدف، قبل از پرتاب، به سر هدايت‏گر موشك انتقال مي‏يافت.
مشكلات اوليهء پيش آمده به هنگام طراحي سامانهء جستجوگر نيمه‏فعال راداري، باعث هدايت طراحي به سمت ساخت سامانهء نيمه‏فعال راداري به همراه سامانهء حساس به حرارت شد. اما ساخت یک سیستم هدایت‏پذیری دوگانه، سرانجام كنار گذاشته شد، زيرا باعث افزايش معادل 2 اينچ در قطر و 82 كيلوگرم در وزن موشك مي‏‎شد و چنين تغييراتي، نيازمند طراحي مجدد قسمت دريچهء تسليحات هواپيماي F-108 مي‏گشت.
براي پيشرانهء ‌موشك نيز پيش‏بيني شده بود كه يك موتور توربوجت به نام Aerojet-General XM59 مجهز به سوخت جامد استفاده شود كه به موشك، سرعتي برابر 6 ماخ را مي‏بخشيد. سرانجام مشكلات رخ داده با اين موتور، مهندسين را وادار كرد تا از پيشرانهء ساخت لاكهيد به نام Lockheed XSR13-LP-1 مجهز به سوخت جامد استفاده كنند. (ضمن اينكه استفاده از یک نوع پیشرانهء جت ساخت لاكهيد، مجهز به سوخت مایع قابل ذخیره سازی نیز در نظر گرفته شد) اما پیشرانهء جدید لاکهید داراي قدرت كمتري بود و سرعت موشك را تنها به 4 ماخ مي‏توانست برساند.
در ابتدا، مركز لابراتوار ملي (National Laboratories)، اقدام به طراحي يك كلاهك هسته‏اي به قدرت 0.25 كيلوتن از نوع W-42 براي سرجنگي GAR-9 نمود. اما ساخت كلاهك هسته‏اي به سال 1958 كنار گذاشته شد. ساير كوشش‏هاي انجام شده در جهت ساخت كلاهك اتمي براي GAR-9 هيچ ثمري در پي نداشتند. در اواسط سال 1959، براي اين موشك، از كلاهك متعارف 45 كيلوگرمي مجهز به فيوز مجاورتي در نظر گرفته شد.

Snoopy
پس از آنكه مطابق برنامهء از پيش تعيين شده، هواپیمای آزمایشگر موشک یعنی XF-103 در اختیار قرار نگرفت، كمپاني هيوز بر آن شد تا از بمب‏افكن مافوق‏صوت تغيير يافتهء B-58 Hustler بهره ببرد. بمب‏افكن مزبور، دچار تغييرات بسيار گسترده شد تا قادر شود رادار AN/ASG-18 را در محل دماغه جاي دهد؛ ضمن اينكه يك جايگاه تيغه‏اي شكل در محل زير هواپيما جهت حمل يك فروند موشك GAR-9 تعبيه شد. (ساير تغييرات، جزئي بودند) بدین ترتیب هواپيمای تغییر یافتهء B-58، به شماره سريال 665 – 55 به نام مستعار Snoopy اسم گذاری شد، و با دماغه‏اي متمايز، شناخته مي‏شد.
پرتابهاي سطح زمين موشك GAR-9 به تاريخ آگوست 1961 آغاز شدند و به دنبال آن، پرتابهاي هوايي توسط Snoopy نيز به تاريخ مي 1962 شروع گشتند.

هواپیمای جاسوسی A-12 متعلق به سازمان CIA

YF-12A (شکاری - رهگیر F-12)
به سال 1960، كمپاني لاكهيد در حال طراحي هواپيمايي شكاري - رهگير بود كه در نهايت YF-12A نام گرفت. اين شكاري، از هواپيماي جاسوسی سازمان CIA به نام A-12 مشتق شده بود. به دنبال لغو ساخت هواپيماي F-108 كه بنا بود، موشك جديد GAR-9 در آن مورد استفاده قرار گيرد، كمپاني هيوز در ساخت هواپيماي LRI-X به كارخانهء لاكهيد ملحق شد و سامانهء جديد سلاح خود را درون هواپيماي جديد لاکهید، يعني پرندهء سياه (Blackbird) جاي داد.
هواپيماي جديد و مخوف لاكهيد، يعني YF-12A، داراي چهار جايگاه دروني حمل سلاح بود، اما دريچهء حمل تسليحات قسمت جلوي سمت راست، جهت حمل سيستم‏ها و تجهيزات اضافه بر سازمان الكترونيكي، كه با سامانهء كنترل آتش در ارتباط بودند، در نظر گرفته شده بود. سرانجام، هفت جايگاه پرتابگر موشک در نمونهء اوليهء YF-12A پیش‏بینی شدند، که منجر به 6 شکار می‏شد؛ تك جايگاه از دست رفته نيز براي نصب راکت جهت افزایش قدرت در حالت واماندگی در نظر گرفته شد.

AIM-47B در حال نصب بر روی YF-12A

13 پرتاب موشک AIM-47 از طریق هواپیمای YF-12A به انجام رسید، و از این تعداد 12 موشک با دقت تمام، به اهداف مورد نظر، اصابت کردند. آخرین موشک پرتابی AIM-47 از طریق هواپیمای شکاری YF-12، با سرعت 3.2 ماخ و در ارتفاع 74.400 فوت (22.677 متر) پرواز کرد و سپس به هدف خود، که یک هواپیمای بی‏سرنشین (Drone) از نوع QB-47 بود و در ارتفاع 500 فوتی (152 متر) سطح زمین در حال پرواز بود، اصابت نمود.
متاسفانه همانند هواپیمای F-108، برنامهء ساخت شکاری پرقدرت و دورپرواز F-12 نیز، که نمونهء اولیهء آن با نام YF-12 ساخته شده بود، به سال 1966، برای همیشه لغو گردید.
در توليد موشكهاي AIM-47 انتظار مي‏رفت، گونهء فشرده‏‎تر شدهء آن به نام AIM-47B ساخته شود، كه در مدل B، بالچه‎ها جهت امكان‏‎پذيري نصب در درون محفظهء حمل تسليحات جنگندهء تغيير يافتهء F-12B، جمع مي‏‎شدند تا فضای کمتری را اشغال نمایند.
اگرچه جنگندهء F-12B هيچگاه به تولید نرسید، اما موشك AIM-47 و رادار AN/ASG-18 داراي ماندگاري بسيار طولاني شدند. موشك AIM-47 سرانجام به عنوان پايه‏اي جهت ساخت موشك دوربرد هوا به هواي AIM-54 Phoenix ويژهء نيروي دريايي ايالات متحده، مورد استفاده واقع شد. همچنين سامانهء كنترل آتش AN/ASG-18 به عنوان نقطهء شروعي جهت ساخت رادار AN/AWG-9 مورد استفاده قرار گرفت.
سرانجام برنامهء توليد موشك AIM-47، با ساخت تنها 80 فروند خاتمه داده شد.

ساير كاربردها
در آن زمان، يك نمونهء ضدرادار از موشك AIM-47 به نام XAGM-76A مورد ارزيابي قرار گرفت. همچنين قرار بود از موشك AIM-47 در بمب‏افكن اتمي B-70 Valkyrie به عنوان سلاحي دفاعي استفاده شود.

خصوصيات

عملكرد: موشك هوا به هوا

كشور سازنده: ایالات متحده آمریکا

پيشرانه: موتور سوخت جامد

طول:۳.۸۲ متر

قطر: ۳۴.۳ متر

وزن : ۳۷۱ كيلوگرم

برد: ۱۶۰ كيلومتر(۱۰۰ مايل)

كلاهك: ۴۵ کیلوگرم

● منبع: centralclubs.com

موشک پاکستانی هاتف-6(شاهین-2)

moshaki-nezami — Tue, 09 Oct 2007 07:43:18 GMT

موشك هاتف-6(شاهين-2) در حقيقت نسخه اي از موشك هاتف-4(شاهين-1) است كه از دو موتور جهت پيشرانه سود مي برد.البته شايعاتي وجود دارد كه در آن صحبت از كپي برداري اين موشك از روي موشك M-18 جمهوري خلق چين شده است كه البته تائيد نشده است.

پاكستان توليد اين موشك را براي ترساندن رقيب تسليحاتي خود در منطقه يعني كشور هند شروع كرده است,دامنه اختلافات اين دو كشور به سالهاي 1947 بر مي گردد.البته اين موشك مسابقه تسليحاتي ميان دو كشور را پيچيده تر مي نمايد.

هاتف-6(شاهين-2) از حمل كننده متحرك سود مي برد.اين موشك از سيستم هدايت خودكار همراه با موقعيت ياب جهاني(GPS) كه وظيفه هدايت موشك در مراحل پاياني را بر عهده دارد براي هدايت پذيري استفده مي كند.

هاتف-6 يك موشك استراتژيك با برد 2000 كيلومتري(1243 مايلي) محسوب مي شود كه دقتي برابر با 350 متر(CPE) دارد(البته برخي منابع برد نهايي هاتف-6 را 3500كيلومتر(2174مايل) عنوان كرده اند كه تاييد نشده است).

طول موشك هاتف-6(شاهين-2) بالغ بر 17 متر است و عرض آن حداكثر 1.4 متر مي باشد كه وزن پرتاب آن 21600 كيلوگرم است.هاتف از يك كلاهك بهره مي برد كه وزن آن حداكثر 700 كيلوگرم است.كلاهك ساخته شده پيش از ورود به جو يا بعد از تمام شدن سوخت موتور مرحله دوم از موشك جدا مي شود.

موشك هاتف توانايي مجهز شدن به كلاهك اتمي با وزن 15 يا 35 كيلوتن را داراست.البته طبق مقررات موجود اين موشك توانايي تجهيز به كلاهكي با مواد منفجره سنگين,مهمات جنگي,هيدروژني و شيميايي را داراست.

موتور اوليه اين موشك نوع بهبود يافته موتور موشك هاتف-4(شاهين-1) است كه از سوخت جامد استفاده مي كند و موتور دوم نيز شبيه هاتف-4 مي باشد.البته چهار باله دلتا شكل پشت هر يك از موتورها قرار گرفته است.

هاتف-6 اولين بار در سال 2000 براي عموم نمايش داده شد همچنين گزارش ها اشاره دارد بر اينكه هاتف-6 براي تست در سال 1999 آماده بوده است.اولين تست پرواز اين موشك در مارچ سال 2004 به وقوع پيوست.وضعيت كنوني هاتف-6 نامعلوم است اما تعداد محدودي در حدود 5 تا 10 فروند ساخته شده است.

خصوصيات

عملكرد: موشك بالستيك ميان برد(MRBM)

سازنده: صنايع موشكي پاكستان

كشور سازنده: پاكستان

پيشرانه: موتور دو مرحله اي با سوخت جامد

طول:17 متر

قطر: 1.4متر

وزن پرتاب: 21600 كيلوگرم

برد: 2000 كيلومتر(1243 مايل)

سيستم هدايت: هدايت خودكار/سيستم مكان يابي جهاني(GPS)

كلاهك: 700 كيلوگرمي يا 15 تا 35 كيلوتن

نوع كلاهك: اتمي/شيميايي/هيدروژني/مهمات سنگين

● منبع: Missilethreat.com

● نويسنده:اميرحسام ملايي يگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

موشک میان برد هوا به هوای R-27

moshaki-nezami — Mon, 01 Oct 2007 13:21:18 GMT

موشك هوا به هواي ميان‏برد R-27 يكي از تسليحات اصلي جنگندهء ميگ-29 به شمار مي‎‏رود. اين موشك در سازمان ناتو با نام AA-10 ALAMO (آلامو) شناخته مي‏شود. موشك R-27R يكي از گونه‏هاي R-27 است كه از نظر مشخصات فني، بسيار به مشابه آمريكايي خود يعني AIM-7M (اسپارو) شباهت داشته و برابري مي‏كند، هرچند كه در بسياري موارد (مانند برد بيشتر و سرجنگي قوي‏تر)، از رقیب آمريكايي خود برتر مي‏باشد. پس از اتحاد آلمان، ميگهاي29 (آلمان‏شرقي) و تسليحات مربوط به آنها در اختيار لوفت‏وافه (نيروي هوايي آلمان‏غربي) قرار گرفت. پس از اين بود كه تسليحات ميگ29 و مشخصات رادار آن در اختيار ناتو و اسرائیل قرار گرفت.

طراحی ماجولار

نوع طراحي R-27 به گونه‏اي است كه از قطعات و بخش‏هاي مجزا ساخته شده است كه بر اين پايه، گونه‏هاي مختلفي از موشكهاي هوا به هواي روسي طراحي و توسعه يافته‏اند. در اتحاد شوروي، موشكهاي بسياري بر پايهء اين موشك طراحي و ساخته شدند كه از هدفيابي حرارت موتور هواپيماها (Infrared Homing) يا هدفيابي نيمه فعال راداري (Semi-Active Radar Homing) يا هدفيابي تمام راداري (Active Radar Homing) بهره مي‏بردند.

مدل ALAMO-C یا R-27AE بردي حدود 130 كيلومتر دارد در حالي كه گونه‏هاي ديگر اين موشك، بردي بين 70 تا 170 كيلومتر دارند. مدل AE و گونه دریاپایهء (Naval Version) آن یعنی EM (نوعی که بر علیه اهدافی که در سطح دریا پرواز می‏کنند) از آشیانه‏یاب فعال راداری بهره می‏گیرند. همچنین مدل R-27P موشکی است ضدرادار و بر علیه رادارهای پرنده مانند آواکس به کار می‏رود و مسیر خود را از طریق امواج رادار آواکس به دقت پیدا می‏کند.

R-27 به طور استاندارد، موشكي ميان برد است که نياز به هدايت اولیه از سوي رادار هواپيماي شليك كننده دارد. حدس زده مي‏شود که موشک آلامو به سال 1985 به خدمت درآمده و بر روي جنگنده‏های نسل چهارم نظیر ميگهاي29 و سوخوهاي27 (كه آن زمان جنگنده‏هاي تراز اول اتحاد شوروي محسوب می‏شدند) نصب شده است.

R-27 مي‏تواند در نبردهاي نزديك و سنگين هوايي يا نبردهاي دوربرد هوايي كه هواپيماي دشمن ديده نمي‏شود (BVR) به كار رود. این موشک می‏تواند اهدافی را که از جهت‏های مختلف هوایی می‏آیند یا اهدافی را که در نزدیکی سطح زمین یا سطح دریا پرواز می‏کنند، در هر شرائط آب و هوایی، ساقط کند. همچنین می‏تواند بر ضد پرنده‏های بدون سرنشین یا موشکهای کروز نیز به کار رود.

R-27R از جستجوگر (هدفیاب) نیمه‏فعال راداری بهره می‏گیرد. R-27R همچنین از یک رادار داخلی، یک فیوز مجاورتی و یک فیوز ضربه‏ای استفاده کرده و سرجنگی موشک، ضدصاعقه طراحی شده است.

سیستم هدایت موشک تا رسیدن به هدف، در دو مرحله انجام می‏شود:

1- هدایت و اصلاح مسیر در ابتدای مسیر پروازی موشک

2- هدایت نهایی (هدفیابی دقیق یا Homing)

البته هدایت موشک زمانی امکان‏پذیر می‏شود که هدف مورد نظر در برد رادار جنگنده قرار گرفته و رادار بتواند بر روی آن قفل شود. موشک به نحوی هدایت می‏شود که بهترین مسیر را جهت رسیدن به هدف و انجام مرحله آشیانه‏یابی دقیق و سپس انفجار فیوز مجاورتی، انجام دهد.

این موشک همچنین قادر است هدف خود را از فریبنده‏هایی نظیر دود و حرارت فرعی (Decoys) ایجاد شده جهت انحرافش تشخیص داده و همچنین هنگامی که از برد رادار جنگندهء شلیک‏کننده نیز خارج می‏شود به حرکت در مسیر صحیح خود ادامه دهد. همچنین می‏تواند به اهدافی که در ارتفاع خیلی کم و خارج از زاویهء دید پرواز می‏کنند اصابت کند.

این موشک یک کانارد (بالچه کوچک جلویی موشک) با طراحی آیرودینامیک، به همراه بالچه‏هایی آیرودینامیکی صلیب شکل در مرکز بدنهء خود دارد. سطوح کنترلی پروانه‏ای شکل به موشک این قدرت را می‏دهند که جهت حرکتش سمت چپ یا راست منحرف شود یا به سمت بالا و پائین به خوبی مانور نماید ضمن اینکه به پایداری موشک در حین این چرخشها کمک می‏نمایند. هر کدام از 4 سطح کنترلی نصب شده روی موشک، به یک پمپ هیدورلیکی مجهز هستند که این پمپ از روغن موجود در مخزن موشک برای تامین فشار هیدرولیکی مورد نیاز حرکت بالچه‏های کنترلی، نیروی مورد نیاز را فراهم می‏آورد. سطوح کنترلی درست بالای این سیستم هیدرولیک نصب شده‏اند و هنگامی که هدفیابی نهایی در دستور کار موشک شلیک شده قرار می‏گیرد، این سطوح توسط پمپ هیدرولیکی تغییر مسیر صحیح را به طوری که تعادل موشک برهم نخورد انجام می‏دهند.

ایراد سیستم نیمه‏فعال راداری

در هدف‏یاب‏های نیمه‏فعال راداری نظیر سیستم هدایتگر موشک اسپارو، رادار هواپیمای شلیک کنندهء موشک، باید تا زمان اصابت موشک شلیک شده به سمت هدف، روی هدف، قفل بماند و به همین دلیل، در طول این مدت، جنگنده دچار فلج تاکتیکی می‏شود و نمی‏تواند با اهداف دیگر هوایی درگیر شود. این مشکلی بود که برای جنگنده‏های F-4 در جنگ ویتنام هنگام شلیک موشک اسپارو پیش آمد و تعدادی از این هواپیماها به جهت قفل ماندن رادارشان بر روی هدف، خود طعمهء میگهای ویتنامی شدند.

خصوصيات

عملكرد: موشك هوا به هوا

سازنده: ویمپل (Vympel)

كشور سازنده: روسیه

پيشرانه: راكت تک مرحله ای با سوخت جامد

طول:3.7 متر

قطر: 230 میلی متر

برد: 184 كيلومتر

سيستم هدايت: هدایت نیمه فعال راداری/حرارت یاب

سرعت: 4 ماخ

كلاهك: 39 كيلوگرمي

پلتفورم : Su-27 / Su-30 / Su-32 / Su-34 / Su-35 / Su-37/Yak-141/MIG-29

● منبع: وبلاگ ارتش ش ا ه ن ش ا ه ي ايران

● نويسنده:دوست محترم بنده آقا رضا

موشك هاي هوا به هواي موجود در نیروی هوایی ایران

moshaki-nezami — Sun, 16 Sep 2007 13:23:18 GMT

موشک هوا به هوای AIM-7 Sparrow :

این موشک، یک موشک هوا به هوا از نوع هدایت شونده راداری با برد تقيريبي 40 كيلومتر و یک کلاهک انفجاری بسیار قوی است.ویژگی های عملیاتی مختلفی دارد از جمله : قابلیت استفاده در هر نوع آب و هوا و هر ارتفاعی و قابیت حمله به انواع هواپیماها و موشکهای پیشرفته از هر جهتی. سری این موشک ها دارای هدایت نیمه فعال راداری می باشد.

امواج راداری و بهره بردن از سیستم کنترل هیدرولیکی سطح، این موشک را در جهت هدف خود تثبیت و هدایت میکند نیروی محرکه ان توسط سوخت جامد فراهم می شود.اسپارو دارای محدودیت هایی نیز هست از آن جمله این که هواپیمایی که آن را شلیک می کند باید هواپیمای مورد نظر را در رادار خود نگه دارد و برای این منظور باید مستقیم به سمت هدف حرکت کند.

این موشک بر روی F-14 , F-15 ,F-18, F16 نیز نصب میشود.

اين موشك در طول جنگ نیز با کمک جنگنده های اف-4 و اف-14 انواع مختلف جنگنده های عراقی از جمله میراژ اف-1، میگ-21 و 23، سوخو-22، سوپر اتاندراد، بمب افکن توپولف-22 و چند هلیکوپتر عراقی و احتمالا یک موشک ضد کشتی اگزوست (بوسیله جنگنده اف-14 تامکت) را از بین برد، از این موشک نیز در حال حاضر تعدادی باقی مانده است و همچنین به پایان عمر عملیاتی خود رسیده است، گفته امیر عطا الله بازرگان از بنیانگذاران جهاد خودکفایی ارتش در شماره 185 آبان 85 (پروژه سجیل – صفحه هفت) مجله صنایع هوایی در مورد نصب موشک روسی R-27 Alamo برروی اف-14 تامکت نیز خود گواهی بر این مدعا است.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: F-4,F-14

تامكت نیروی هوایی ارتش(F-14) مسلح به موشک اسپارو(وسطي)

موشک هوا به هوای AIM-9 Sidewinder :

موشک سایدوایندر با بیشینه بردی حدود نه کیلومتر، یک موشک حرارت یاب ساخت ایالات متحده است که در جنگ های مختلفی حضور داشته و کارنامه موفقی از خود بجای گذاشته است.این موشک دارای بدنه ای استوانه ای شکل است دارای بال های تثبیت کننده غلتان و همچنین دارای 2 بالچه جداشدنی است که مسئولیت کنترل سطح را بر عهده داشته و همچنین باعث افزایش مانورپذیری موشک می شود.این بالچه ها به حالتی عمود بر بال های عقب و پشت دماغه آن قرار می گیرند. اجزای اصلی موشک عبارتند از : هدایت گر مادون قرمز ، هدف یاب نوری فعال ، کلاهک انفجاری و موتور موشک.

سیستم هدایت مادون قرمز موشک را قادر می سازد تا اگزوز موتور هواپیما را مورد هدف قرار دهد. این سیستم از سایر سیستم های هدایتی ارزان تر است و می توان آن را در روز یا شب و یا در حالت های جنگ الکترونیکی مورد استفاده قرار داد. این سیستم همچنین شرایطی برای خلبان ایجاد می کند تا موشک را شلیک کند و از منطقه خارج شود ویا حات تدافعی – فرار به خود بگیرد در حالی که موشک خود را به سمت هدف هدایت می کند. این موشک دارای 11 گونه است در طی فرایند تکمیل آن ساخته شده اند و سعی شده در هر گونه نواقص موارد قبلی رفع شود.

در طول جنگ تحمیلی نیز این موشک بوسیله جنگنده های ایرانی استفاده شد و دهها جنگنده عراقی را بکام مرگ کشاند، در شمار جنگنده های عراقی که توسط سایدوایندر شکار شدند می توان به یک فروند MiG-25RB (به وسیله F-5E و به خلبانی کاپیتان جوادپور)، و چندین میگ-21، 23 و 27،سوخو-20 و 22 ، چندین میراژ اف-1 و دست کم دو میراژ 5 اجاره شده از نیروی هوایی مصر اشاره کرد، در حال حاضر نیز تعدادی از این موشک ها باقیمانده است، اما تلاش برای نصب موشک روسی R-73 و موشک چینی PL-7 برروی جنگنده های غربی نیروی هوایی و همچنین تلاش برای ساخت موشک فاطر بر پایه موشک سایدوایندر گواهی بر این مدعا است که تعداد کمی از این موشک ها باقیمانده و همچنین آنها به پایان عمر عملیاتی خود رسیده اند.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: F-4,F-14,F-5

تامكت نیروی هوایی ارتش(F-14) مسلح به موشک سايندروز(اولي)

موشک هوا به هوای AIM-54A Phoenix :

ترکیب جنگنده اف-14 و موشک فونیکس یکی از کشنده ترین ترکیب های جهان است که می تواند برای هر جنگنده ای خطرناک باشد، این موشک که بردی حدود 150 کیلومتر دارد، تنها برروی جنگنده اف-14 تامکت قابل نصب است و هر فروند اف-14 در آن واحد می تواند شش فروند موشک فونیکس را حمل کرده و به کمک آنها بطور همزمان با شش هدف درگیر شود و آنها را از بین ببرد، این موشک در جریان جنگ هشت ساله کارنامه فوق العاده موفقیت آمیزی از خود برجای گذاشت و شکار دهها جنگنده عراقی به مانند بمب افکن های سنگین توپولف Tu-22، انواع مختلفی از میگ ها، سوخوی Su-22، میراژ اف-1 و سوپر اتاندارد و حتی موشک های کروز چینی C-601 را بنام خود ثبت کردند. تخمین زده می‏شود که در طی جنگ ایران و عراق تعداد 130 شکار قطعی به نام اف14 های نیروی هوایی ایران به ثبت رسیده است و برای 23 نبرد هوایی دیگر نیز احتمال داده می‏شود پیروزی از آن تامکت بوده باشد. بدین ترتیب حدود 153 شکار هوایی را می‏توان به نام تامکتهای ایرانی به ثبت رساند.
نیروی هوایی ايران (IRIAF)، بین 170تا 190موشک AIM-54A را در طول جنگ 8 ساله شلیک کرده است، که حدود 70 درصد آنها موفق به ساقط کردن هدف خود شده‏اند.

تعداد کمی از این موشک ها پس از جنگ باقی ماندند که قابل استفاده نیستند، بهمین دلیل نیز نمونه هواپرتاب موشک هاوک تحت عنوان سجیل که گاها بعنوان AIM-23B SkyHawk نیز شناخته می شوند جایگزین آنها شد، از جمله مشکلات موشک سجیل وزن بسیار زیاد آن و همچنین تعداد قابل حمل کم برای هر فروند (هر فروند اف-14 تنها می تواند دو فروند موشک سجیل را بطور همزمان حمل کند) است.

البته در سالهای اخیر، گفته می‏شود تعدادی از موشکهای AIM-54C از طریق دلالان بازار سیاه به دست ایران رسیده اند و ایرانیان توانسته اند گونه های قدیمی AIM-54A را به نوع C تبدیل نمایند؛ ضمن اینکه گزارشاتی دال بر ساخت نوعی بومی موشک فونیکس توسط صنایع نظامی ایران رسید است که توانی مشابه AIM-54C را دارد. همچنین پس از بازنشست کردن تامکت و فونیکس در نیروی دریایی، حدس زده می‏شود به تاریخ ژانویه 2007، حدود 200 میلیون دلار از قطعات حساس، موشکهای AIM-54C و رادارهای موجود در انبار نیروی دریایی ایالات متحده، از طریق قاچاقچیان بازار سياه اسلحه، توسط ایران خریداری گشته است.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: F-14

تامكت نیروی هوایی ارتش(F-14) مسلح به موشک فونيكس(زير بدنه)

موشک هوا به هوای: R-60 Aphid

در سالهای پایانی دهه 1960، دفتر طراحی مولنیا (Molniya)، کار طراحی اولین موشک تاکتیکی هوا به هوا را آغاز نمود، نام آن K-60 یا (R-60 یا Object 62) بود. این موشک مجهز به یک هدفیاب مستقل از نوع حرارتی (Infrared) بود. (یعنی مستقل از هواپیمای شلیک کننده، هدف خود را پیدا می‏کرد) تولید انبوه این موشک به سال 1973 آغاز شد و بر روی جنگنده‏های مختلفی نصب و به کار گرفته شد.

R-60 یک موشک حرارت یاب برای نبردهای هوایی بوده كه به طور فوق‏العاده‏ای کوچک است و نصف سبک‏ترین موشک هوا به هوای غربی وزن دارد و آن را می توان با موشک آمریکایی سایدوایندر مقایسه کرد، موشک آفید دارای برد 10 کیلومتر است. سيستم هدايت اين موشك بر اساس حرارت یابی گازهای خروجی موتور (Infrared) است و سر جنگي 6 کیلوگرم که 1.6 کیلوگرم آن، اورانیوم ضعیف شده است زیرا اورانیوم چگالی بالایی دارد و به راحتی در فلزات نفوذ می‏کند.

اين موشك امروزه در نیروی هوایی فقط برروی Su-24 ها و Su-25 ها استفاده می شود و در مورد MiG-29 جای خود را به موشک پیشرفته تر R-73 Archer داده است. همچنین با تغییرات جزئی می توان این موشک را بجای موشک ناتوان PL-7 برروی جنگنده های چینی اف-7 نصب نمود، از تعداد موشک های آفید نیروی هوایی اطلاع دقیقی در دست نیست.

موشک R-60 موشکی بود که در جریان جنگ یوگوسلاوی توسط میگهای29 آن کشور شلیک شده و باعث سرنگونی يك فروند F/A-117 ایالات متحده شد.خلبان یک MiG-29A نیروی هوایی یوگسلاوی، با استفاده از سیستم IRST (هدفیاب حرارت موتور) توانست با رادار خاموش، خود را از دید جنگنده‏های ناتو مخفی کرده و سپس با موشک R-60 جنگنده‏ی 120 میلیون دلاری اف117 را سرنگون سازد.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: SU-25,SU-24,MIG-29

جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي مجهز به موشك آفيد(موشك كوچكتر)

موشک هوا به هوای: R-27 Alamo

موشک R-27 در نمونه های مختلفی و با انواع سیستم های هدایتی تولید شده است، انواع اولیه آن R-24R با هدایت نیمه فعال راداری و حد اکثر برد 80 کیلومتر و R-27T با برد 45 کیلومتر و هدایت مادون قرمز می باشند تمام موشک های آلامو نیروی هوایی از این نوع اند.R-27 مي‏تواند در نبردهاي نزديك و سنگين هوايي يا نبردهاي دوربرد هوايي كه هواپيماي دشمن ديده نمي‏شود (BVR) به كار رود. این موشک می‏تواند اهدافی را که از جهت‏های مختلف هوایی می‏آیند یا اهدافی را که در نزدیکی سطح زمین یا سطح دریا پرواز می‏کنند، در هر شرائط آب و هوایی، ساقط کند. همچنین می‏تواند بر ضد پرنده‏های بدون سرنشین یا موشکهای کروز نیز به کار رود. انواع جدید تر موشک آلامو نیز R-27RE، R-27TE و نوع هدایت فعال راداری R-27AE با بیشینه برد 170 کیلومتر می باشد. با وجود اینکه موشک آلامو موشکی خوب و با مانور پذیری بالا است، لیکن MiG-29 های ایران که تماما از نوع اولیه اند (بعنوان تنها جنگنده نیروی هوایی که بطور استاندارد توانایی حمل این موشک را دارند) در هدایت این موشک آنگونه که باید موفق نیستند و گاها این موشک ها را به خطا می دهند.

البته در صورت وجود جنگنده SU-27 در نيروي هوايي ايران اين جنگنده نيز توانايي شليك اين موشك را داراست.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي: MIG-29,SU-27

جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي مجهز به موشك آلامو(موشك بزرگتر)

موشک هوا به هوای :R-73 Archer

موشک هوا به هواي R-73 ساخت «ويمپل» که در سازمان ناتو با نام AA-11 Archer شناخته مي شود، توسط «دفتر طراحي کارخانجات ماشين سازي ويمپل» طراحي و ساخته شده است. اين موشک، پيشرفته ترين موشک بردکوتاه هوا به هواي ساخت روسيه مي باشد. اين موشک، عمومن به عنوان ترسناک ترين سلاح در نبردهاي نزديک هوايي (داگ فايت) معرفي مي شود.

به منظور جايگزيني مدلي قديمي R-60 (نام ناتو: AA-8 Aphid) به عنوان سلاحي جهت فواصل نزديک، براي هواپيماهاي جنگي اتحاد شوروي، طراحي و ساخته شد. کار طراحي اين موشک به سال 1973 باز مي گردد و اولين سري اين موشکها، به سال 1985 وارد خدمت در نيروي هوايي اتحاد شوروي شدند.

R-73 داراي هدايتگر حساس به مادون قرمز يا حرارت، خنک کننده سنسور جستجوگر با قابليت مهم «زاويهء بسته» مي باشد: يعني جستجوگر موشک مي تواند اهدافي را که در 60 درجه نسبت به محور طولي موشک، قرار دارند، تشخيص دهد و ببيند. حداقل فاصلهء مورد نياز جهت شليک اين موشک، در حدود 300 متر و حداکثر فاصلهء آئروديناميکي (فاصله اي که موشک در هوا و با انجام مانور به سمت هدف طي مي کند) حدود 30 کيلومتر مي باشد.

R-73 مانورپذيرترين موشک در بين موشکهاي مشابه مي باشد و اغلب کارشناسان بر اين اعتقادند که در قياس با موشک آمريکايي AIM-9M Sidewinder، در مرتبهء بسيار بالاتري قرار مي گيرد. R-73 یکی از بهترین گزینه ها برای نبرد های نزدیک هوایی است و ترکیب جنگنده فوق العاده مانور پذیر میگ-29 و موشک R-73 می تواند یکی از خطرناک ترین ترکیب ها برای نبرد های هوایی باشد. همچنین در صورت بهسازی جنگنده های Su-24 و Su-25 بمنظور حمل این موشک توانایی آنها در دفاع از خود در حین عملیات تا حد زیادی افزایش می یابد.

با توجه به بهينه سازي هاي انجام گرفته بر روي جنگنده هاي S-25,SU-24 احتمالا اين جنگنده ها قادر به استفاده از اين موشك خواهند بود.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي:MIG-29,SU-25,SU-24

جنگنده ميگ 29 نيروي هوايي ايران لود شده با چهار موشك R-73

موشک هوا به هوای: PL-7

موشک هوایی کوتاهبردPL-7 توسط کارخانه ی موتور هوایی ژوژ و توسعه یافته و در واقع نمونه ی مهندسی معکوس از موشک فرانسوی ماژیک R-550می باشد و توسعه موشک از سال 1982 شروع و نخستین شلیک آزمایشی آن در اواخر سال 1984 انجام شد.تولید رسمی از این موشک در سال 1987آغاز گردید.

موشک PL-7 یک کپی ناقص از موشک حرارت یاب فرانسوی R-550 Magic (ماژیک) است که توسط چین تولید شده و بهمراه جنگنده های ناتوان F-7 به ایران وارد شد، این موشک دارای برد محدود 3 تا 5 کیلومتر می باشد.نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران در سال 1992 پروژه ای را برای نصب موشک های چینی حرارت یاب PL-7 که خود کپی ناقصی از موشک ماژیک بودند بر روی هواپیماهای F-4 و F-5 راه اندازی کرد. در نمایشی در پایگاه یکم شکاری یا فرودگاه مهرآباد در سال 1995 هواپیماهای F-5 با ریل های جدید موشک های چینی به پرواز درآمدند. این هواپیماها همگی مجهز به موشک های تقریباً بی مصرفPL-7 در موقعیتی عجیب در نوک بال ها نصب شده بودند. این پروژه که با هزینه ای چند میلیون دلاری راه افتاده بود، ابتدا به کمک تکنسین های چینی شروع شد، اما نتایج چندان رضایت بخش نبود. با صدای اعتراضاتی که از پرسنل نیروی هوایی شنیده شد، سرانجام انجام پروژه به کمک چینی ها لغو گردید و پروژه به مجتمع تجهیزات الکترونیکی نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران واگذار شد. این بار موشک PL-7 روی هواپیماهای MiG-29 و F-4,F-5 نصب شد اما نه خلبانان جنگنده میگ-29 حاضر بودند بجای موشک توانمند R-73 از موشک های ناتوان PL-7 استفاده کنند و نه خلبانان اف-4 و اف-5 حاضر بودند سایدوایندر را با PL-7 جایگزین کنند، در حال حاضر این موشک ها تنها برروی جنگنده های چینی F-7 و میراژ های فرانسوی که از نبود موشک R-550 رنج می برند استفاده می شوند.. با اینکه موشک PL-7 به تعداد زیاد و البته با قیمت ارزان در اختیار ایران بود، اما هرگز نیروی هوایی این موشک را اسلحه ای واقعاً قابل عملیات روی هواپیماهای ذکر شده به حساب نیاورد.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F-4,F-5,MIG-29,F-7,Mirage F1

موشك PL-7 نصب شده بر روي جنگنده F-5 نيروي هوايي

موشك هوا به هواي فاطر:

موشك فاطر موشكي ساخت ايران است كه بر پايه موشك AIM-9P ساخته شده است.اين موشك از بدنه و سرجنگي قوي موشك امريكايي سايندروز بهره مي برد و طراحي مجدد سيتم هاي هدايت و ... توسط ايران انجام رفته است.

در زمينه اين موشك اطلاعات زيادي در دست نيست برخي منابع از كپي برداري اين موشك از AIM-9P سايندروز خبر ميدهند كه از ايونيك جديدي بهره مي برد و برخي منابع ديگر از ارتقاع سايندروز هاي موجود در انبار نيروي هوايي و نامگذاري آن با نام فاطر خبر مي دهند.البته با توجه به شواهد موجود به نظر مي ايد كه ايران موفق به كپي كردن اين موشك با ايونيك جديد شده باشد.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F-4,F-14(البته در مورد اين موشك اطلاعات زيادي در دست نيست)

نمايي از موشك فاطر توليد شده در نيروي هوايي جمهوري اسلامي

موشک هوا به هوای سجيل :

موشک سجیل كه AIM-23C هم خوانده می شود، نمونه ای از موشک ضد هوایی زمین به هوای هاوک یا MIM-23B آمریکایی است. گفته می شود که کوشش برای ساخت چنین موشکی در حقیقت از جایی شروع شد که اسرائیل دست به استارت پروژه ی Distant Thunder یا Distant Reach کرد. در این پروژه، نیروی هوایی اسرائیل و صنایع هواپیماسازی این رژیم تلاش هایی را برای تبدیل موشک ضد رادار AGM-78 به یک موشک هوا به هوا برای رهگیری هواپیماهای سریع السیر MiG-25 انجام دادند. ظاهراً ایران کار تبدیل موشک های زمین به هوای MIM-23B را به موشک های هوا به هوا از سال 1986 شروع کرده بود. پروژه تبدیل موشک های هاوک به موشک هایی که از هواپیماهای جنگنده قابل پرتاب باشد، پروژه «قوش آسمان» نامیده شد. تست های اولیه این موشک بسیار نا امید کننده بود. ظاهراً خطوط ارتباطی رادار AN/AWG-9 برای موشک هاوک کافی نبود و سیستم هدف گیری موشک هاوک نیز در برقراری ارتباط با این رادار دچار مشکل بود. در جنگ ایران و عراق هم بیش از یکی دو موشک هاوک شلیک نشد چرا که این پروژه با مشکلات بسیاری مواجه بود. اگرچه در سال های اخیر گفته می شود که مشکلات این موشک به کلی رفع شده و موشک هاوک هواپرتاب به طور محدود در خدمت نیروی هوایی است. تعداد زیادی از تامکت های نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران به منظور توانایی حمل موشک هاوک دستخوش تغییراتی شدند.

تامکت های ایرانی می توانستند در آن واحد دو موشک هاوک را در پایلون های 1B و 8B، یعنی محل نصب موشک های فینیکس در نزدیکی ورودی موتورها، و یک موشک دیگر را در فضای بین موتورها که اصطلاحاً تونل نامیده می شد حمل کنند.

منابع غير موثق از برد 60 تا 90 كيلومتري موشك سجيل سخن مي گويند.با اين تفاسير اين موشك تا حدودي كمي مي تواند خلاء نبود موشك فونيكس را بپوشاند.

◊ پلاتفورم نيروي هوايي:F -14

موشك سجيل نصب شده بر زير بال جنگنده F-14 تامكت

● منابع:air,artesh-iran,skyfire,iiaf weblog

xairforces.net/daneshjoo.ir/military.ir/Wikipedia.com/globalsecurity.com

● نويسنده: اميرحسام ملايي يگانه